X
تبلیغات
رایتل

موفقیت دو داور جودو بروجردی در کلاس ارتقاءدرجه 2 داوری

جناب آقای شهرام ساکی و آقای داوود یاراحمدی ، موفق به کسب مدرک درجه 2 داوری جودوکشورشدند.گفتنی است کلاس داوری جودودرکشوربادعوت فدراسیون ازشرکت کنندگان برگزارمی شود.مدرس این دوره ازکلاس داوری درجه 2 که درخرم آبادبرگزارشد استادجلال کرمی،مدرس کمیته داوران فدراسیون جودوکشورودارای مدرک مربیگری A آسیا و قهرمانی رده سنی بزرگسالان و پیشکسوتان است و همچنین مربیگری رده های سنی نونهالان و نوجوانان تیم ملی رادرکارنامه خوددارد.







معرفی چند نوع تمرین( استاد شهرام ساکی *کارشناس ارشد تربیت بدنی*)

معرفی چند نوع تمرین

۱- تمرینات اینتروال: تمرینات اینتروال یا متناوب شامل مراحل تمرین و استراحت می باشد.در تمرینات اینتروال دستگاه فسفاژن می تواند ATP بیشتر و دستگاه اسید لاکتیک ATP کمتری تولید می کند. در نتیجه تجمع اسید لاکتیک کمتر وخستگی متعاقب ان نیز کمتر دیده میشود.

یک مثال: دو ۸۰۰ متر را در نظر بگیرید اگر شما ۱۰۰ متر سریع،۱۰۰ متر اهسته(استراحت فعال)بدوید تا ۸۰۰ متر را به پایان برسانید تمرین شما اینتروال بوده است.

با انجام تمرینات شدید و کوتاه مدت دستگاه غیر هوازی و با انجام تمرینات سبک و طولانی دستگاه هوازی توسعه و گسترش می یابد.

استراحت در تمرینات Interval می تواند بصورت فعال یا غیر فعال صورت گیرد. استراحت فعال سبب بهبود دستگاه اسید لاکتیک می گردد.مثلا دویدن های ارام و راه رفتن های سریع هنگام استراحت استراحت فعال محسوب می شود.

تمرینات اینتروال بر اساس مراحل تمرین، استراحت، ست و تکرار چیده می شوند.

۲-تمرینات پلایومتریک: باعث افزایش توان غیر هوازی عضلات می گردد.کلا این تمرینات بصورت انواع جهش ها و پرش ها صورت می گیرد. مثلا پرش به سمت بالا و شنا سویدی بصورت پرشی سبب تقویت و افزایش توان غیر هوازی هر کدام از عضلات مربوطه خواهد شد.

هشدار: اگر از آمادگی جسمانی خوبی برخوردار نیستید تمرینات پلایومتریک را انجام ندهید چون در این حالت احتمال مصدومیت زیاد است.

۳- تمرینات ایستگاهی: این تمرینات به گونه ای است که در چند مرحله به نام ایستگاه فعالیتهای مرزشی مختلف انجام می گیرد.این تمرین تشابه زیادی با تمرینات اینتروال دارد و بصورت تمرین و استراحت متناوب انجام می گیرد.

نکته: هرچه تمرین مربوط به یک ایستگاه سبک تر باشد استراحت متعاقب ان نیز باید کمتر باشد و در کل استراحت مربوط به هر ایستگاه با توجه به به شدت آن تعیین می شود.

۴- تمرینات استقامتی: تمریناتی که طولانی مدت و با شدت کم اجرا می گردد و دو نوع است : ۱-استقامت عمومی ۲-استقامت موضعی.

الف) تمرینات استقامت عمومی: اینگونه تمرینات شامل تمریناتی است که در جهت تقویت سیستم قلبی ــ تنفسی انجام میگیرد.اینگونه تمرینات شامل دو، شنا، جاگینگ(در جا دویدن)، طناب زدن، دوچرخه سواری و ... می باشد.

ب) تمرینات استقامت موضعی: اینگونه تمرینات شامل تمریناتی است که در جهت تقویت یک یا چند عضله انجام می گیرد. مانند تمرینات با وزنه.(وزنه کم تکرار بالا).

۵- تمرینات با وزنه: تمرین با وزنه های سنگین با تکرار کم بیشتر از تمرین با وزنه های سبک با تکرار زیاد بر افزایش قدرت تاثیر دارد.

در انجام تمرینات با وزنه باید دو اصل مهم را مد نظر قرار داد: ۱- اصل اضافه بار ۲-اصل اجرای سیستماتیک برنامه تمرینی.

الف) اصل اضافه بار: اگر شما مدتی یک برنامه تمرینی را انجام دهید و بر شدت ان نیافزایید بدن با این نوع تمرین سازگاری پیدا کرده وپیشرفت بصورت بسیار کندی انجام می گیرد.مثلا اگر شما با یک وزنه ۲۰ کیلویی میتوانید ۱۰ تکرار انجام دهید میتوانید با افزودن ۲ کیلوگرم همان حرکت را با تکرار کمتر انجام دهید. با در نظر گرفتن این اصل می توانید به پیشرفت های چشمگیری دست یابید.

ب) اصل اجرای سیستماتیک برنامه تمرینی: نظم و ترتیب در اجرای حرکات تمرین با وزنه از اهمیت ویژهای برخوردار است. یعنی شما باید ابتدا عضلات بزرگتان را تمرین دهید.مثلا پرس سینه نسبت به پشت بازو در اولویت قرار دارد چون شما با خسته کردن پشت بازوها دیگر قادر نخواهید بود عضلات سینه را به خوبی تمرین دهید.

۶- تمرینات PNF: روش پی ان اف یک نوع تمرین کششی است که باعث تقویت مقاومت و استقامت عضلات می گردد.در این نوع تمرین ورزشکار دست یا پایش را در حالتی قرار می دهد که یک حالت کشش جزیی را احساس کند،شخص دیگری دست یا پای ورزشکار را گرفته در این حالت ورزشکار سعی می کند که اندام مورد نظر را به حالت اولیه برگرداند ولی یار کمکی مانع از این کار می شود. باید این حالت 10 تا 15 ثانیه به طول بیانجامد.

۷- تمرینات فارتلک: در واقع این تمرین بازی با سرعت نامیده می شود و نوعی تمرین استقامتی می باشد. این نوع تمرین در تپه ها کوه و طبیعت به صورت دویدن های ارام و سریع،قدم زدن و در جا دویدن انجام می شود.جهت تنوع در تمرینات و جلوگیری از تمرین زدگی می توان از این نوع تمرین بهره جست.

محمود میران

محمود میران

محمود میران (متولد ۱۳۵۳) جودوکای ایرانی و قهرمان جودوی جهان و سرمربی تیم ملی امید ایران است.

تاریخچه کامل رشته جودو ایران و جهان + عکس ،

مدال های محمود میران

 

 


مسابقات جهانی
برنز۲۰۰۱ مونیخ+۱۰۰ کیلوگرم
بازی های آسیایی
نقره۱۹۹۴ هیروشیما+۹۵ کیلوگرم
نقره۱۹۹۸ بانکوک+۱۰۰ کیلوگرم
نقره۲۰۰۲ بوسان+۱۰۰ کیلوگرم
نقره۲۰۰۶ دوحهآزاد
برنز۲۰۰۲ بوسانآزاد
قهرمانی آسیا
طلا۱۹۹۶ هوشی مین+۹۵ کیلوگرم
نقره۲۰۰۰ اوزاکاآزاد
نقره۲۰۰۷ کویتآزاد
نقره۲۰۰۸ ججوآزاد
برنز۱۹۹۳ ماکائو+۹۵ کیلوگرم
برنز۱۹۹۳ ماکائوآزاد
برنز۱۹۹۶ هوشی مینآزاد
برنز۱۹۹۹ ونژو+۱۰۰ کیلوگرم
برنز۱۹۹۹ ونژوآزاد
برنز۲۰۰۰ اوزاکا+۱۰۰ کیلوگرم
برنز۲۰۰۳ ججوآزاد
برنز۲۰۰۵ تاشکندآزاد

 


اصطلاحات در رشته جودو

 اصطلاحات در رشته جودو


جودوکا: جودوکار
اوکِمی: تکنیک افت بی خطر (نحوهٔ صحیح زمین خوردن)
کوزوشی: کشش و بر هم زدن تعادل
مای ماواری: غلت به جلو
دوجو: محل تمرین جودو
سِن سِی: استاد
میگی: راست
هیداری: چپ
جودوگی: لباس جودو
ریتسو: بلند شو
سزا: بشین
رِی: دستور ادای احترام
هاجیمه: دستور شروع مسابقه
مَتِی: دستور توقف مسابقه
جونای: داخل
جوگای: خارج
تاتامی: تشک جودو
نه وازا: کار در خاک
توری: مبارزی که اجرای فن می کند
اوکی: مبارزی که فن بر روی او اجرا می شود
آنزا: چهار زانو نشستن
آشی وازا: تکنیکهای پا
آیومی آشی: راه رفتن معمولی
گوشین هو: روش های دفاع از خود
گوشین جوتسو: هنر دفاع از خود
هانسوکوماکی: شکستن مقررات در مسابقه
جی گوهان تای: وضعیت اصلی دفاع
جوسی کی: نشتن در مکان بالا برای جودکاران سطح بالا
کاکی: اجرای واقعی پرتاپ
کی کو: تمرین
کی گا: صدمه
کی آی: فریاد روحیه بخش
کوشی وازا: تکنیکهای کمر
مودان شا: کسی که کمربند سیاه ندارد
ناگه وازا: تکنیکهای پرتاپ کردن
اوه بی: کمربندی که روی لباس می پوشند
ری گی شاهو: تشریفات وآیین رسوم تشک
رنراکووازا: تکنیکهای ترکیبی
رنزوکووازا: تکنیکهای ادامه دار
ریسوری: تعظیم کردن در حالت ایستاده
شی آی: مسابقه
سوتای رنشو: حریف تمرینی
تای ساباکی: راه رفتن به صورت استاندارد
جودو توکویی وازا: تکنیکهای مورد علاقه
تسوکوری: وضعیت گرفتن برای پرتاپ
تسوری کومی: بال کشیدن
وازا: تکنیک
یودان شا: کسی کمربن سیاه دارد
زاری: تعظیم کردن در حلت زانو زده
نوگاره کاتا: روشهای فرار
 

فنون مورد استفاده در رشته جودو
فنون جودو در دو بخش فنون پرتابی و فنون کانست وازا و شیمه وازا قرار می گیرد:
 

ناگه وازا(فنون پرتابی):

تاریخچه کامل رشته جودو ایران و جهان + عکس ،

این فنون که به فنون پرتابی شهرت دارد در سه بخش ته وازا(فنون دست)، کوشی وازا (فنون کمر) و آشی وازا (فنون پا) انجام می شود، مانند:

اوچی ماتا
اوچی گاری (فنون پا)
کوچی گاری (فنون پا)
اوسوتو گاری (فنون پا)

کاتامه وازا(کانسه، شیمه):

تاریخچه کامل رشته جودو ایران و جهان + عکس ،


کان ستسو وازا (کانسه): برگرداندن و فشردن مفصل ها به سوی مخالف و بیش از دامنه حرکت طبیعی شان
شیمه وازا: انسداد شریان های خون رسان به مغز
ناگه وازا(nage waza) تکنیکهای پرتابی
تاچی وازا (tachi - waza): تکنیکهای ایستادن
ته وازا (te-waza): تکنیکهای دست
کوشی وازا (koshi-waza):تکنیکهای مفصل رانی یا کمر
اشی وازا (ashi-waza):تکنیکهای پا یا ساق پا
سوتمی وازا (sutemi-waza): تکنیکهای فداکارانه
ماسوتمی وازا (ma-sutemi-waza): تکنیکهای خوابیده از پشت
یوکو سوتمی وازا (yoko-sutemi-waza):تکینکهای خوابیده از پهلو
نه وازا یا کاتامه وازا (ne-waza): تکنیکهای گلاویزی
اوسای کومی وازا (osaekomi-waza):کنترل کردن و نگه داشتن
شیمه وازا (shime-waza): خفه کردن
کانستسو وازا (kansetsu-waza): قفل کردن و شکستن مفاصل
آتمی وازا (atemi - waza): تکنیکهای ضربه زدن به نقاط حساس


با 7 واقعیت ورزشکاران و ورزش حرفه ای آشنا شوید

شاید برای شما هم پیش آمده باشد، بخواهید در خصوص یک ورزشکار حرفه ای اطلاعاتی به دست آورید یا از چون و چرای تبدیل شدن به ورزشکار حرفه ای و شرایط آن آگاه شوید. در این مطلب با  واقعیت جالب در خصوص ورزشکاران حرفه ای و ورزش حرفه ای آشنا می شوید.

برای تبدیل شدن به یک ورزشکار حرفه ای چقدر باید وقت صرف کرد؟

با استناد به تحقیقات "جان لتر" یکی از برجسته ترین محققان حوزه ورزش مهمترین متغیر در تبدیل شدن به یک ورزشکار حرفه ای مدت زمانی است که  ورزشکار به تمرین می پردازد.  اصولا" 20 ساعت تمرین در هفته به مدت ۸ سال (حدودا" 10000 ساعت) می تواند یک ورزشکار مستعد را به سطح جهانی برساند. البته ناگفته نماند این مدت زمان مفید تمرین است به این معنی که  صرفا" حضور در تمرین و ساعات هدر رفته محسوب نمی شود.

ورزشکاران حرفه ای چند ساعت در هفته تمرین می کنند؟

میانگین جهانی ساعت های تمرین برای ورزشکاران حرفه ای ۲۳ ساعت تمرین در هفته است. جالب است بدانید که این مقدار برای ورزشکاران آمریکایی ۱۲ ساعت در هفته بوده است.

ورزشکاران حرفه ای چند ساعت در شبانه روز می خوابند؟

با استناد به تحقیقات اخیر ورزشکاران در سطح جهانی متوسط خوابی در حدود ۵۲۰ دقیقه خواب عمیق (شب) دارند که می شود ۸.۷۵ ساعت.

آیا ستاره های ورزشی دارای ضریب هوشی بالاتری نسبت به دیگران هستند؟

در واقع ورزشکاران حرفه ای ضریب هوشی متوسط و بالاتر از حد متوسط دارند. در تحقیقی که اخیرا" بر روی ورزشکاران حرفه ای در اروپا صورت گرفت، میانگین ضریب هوشی آن ها ۱۱۲ بود. در تحقیقی مشابه در آمریکا ضریب هوشی ورزشکاران برجسته ۹۶ تخمین زده شد.

موفقیت ورزشکاران حرفه ای در زندگی زناشویی؟

متأسفانه تحقیقات در این مورد نیز بیانگر پیشی گرفتن این ورزشکاران بر کل جامعه است. ۵۸% طلاق در بین ورزشکاران حرفه ای.

آیا همه ورزشکاران حرفه ای از استروئید کمک می گیرند؟

اگر استفاده از مواد محرک که برخی از ورزشکاران حرفه ای از آن ها کمک می گیرند را در نظر نگیریم،۴۰% ورزشکاران بر جسته حتی یک بار نیز از استروئید ها استفاده نمی کنند.

آیا ورزشکاران حرفه ای به اطلاعات خاصی برای موفقیت دسترسی دارند؟

در تحقیقی توسط  Martin Miller بر روی ۴۲۷ ورزشکار نخبه مشخص شد که این ورزشکاران به هیچ اطلاعات خاصی دسترسی ندارند. هر چند به نظر می رسد که دانش آن ها نسبت به اطلاعاتی که در دسترس عموم است بیشتر از افراد عادی است و همینطور آن ها از این دانش برای بالا بردن توانایی های بالقوه خود حداکثر استفاده را می کنند. آن ها بیشتر مطالعه می کنند پس بیشتر می دانند.

ترجمه: علم ورزش

منبع: t-nation


( تعداد کل: 7 )
قدیمی تر 1 2